به نام خدا
در زمان مادها در ایران،موسیقی با ستاره شناسی همراه بوده و در زمان هخامنشیان سه نوع موسیقی در ایران معمول بوده که عبارت بودند از موسیقی:مدهبی،رزمی و بزمی.
یکی از دستگاههای نشاط انگیز و پر بار موسیقی که از عهد باستان بجا مانده دستگاه «ماهور»و «خسروانی»استکه روشنگر قدرت و عظمت این هنر اررزنده و شوق انگیز نیاکان ما می باشد،جای بسی تعجب است که پس از آن همه تاخت و تاز و ویرانگری ملل بیگانه و وحشی و به یغما رفتن گنجینه های ادبی این مرز و بوم ،هنوز آثاری چنین پر بها و چشمگیر برای ملت ما برجای مانده است و بر ماست که در حفظ و حراست آن کوشا باشیم و ثابت نمانیم که تنها نسلی از اقوام روی زمین هستیم که دارای تاریخ و فرهنگ و هنر مدونی می باشیم.
در قرون وسطی ،حتی تا قرن سیزدهم مسیحی که اصول و قواعد موسیقی شرقی ،با ترجمه کتابهای«فارابی»در اروپا منتشر یافت،اروپائیان که هنوز پای بند موسیقی یونان بودندو آن سبک و روش را در کلسیاها اجرا می کردند،تنها موفقیتی که به دست آوردندموفق شدندپنج خط حامل را که هنوز هم متداول است ابداع نمایند،ولی باید گفت هنوز از عهده ثبت و تدوین موسیقی های متنوع مشرق زمین به خصوص دستگاههای وسیع و گوناگون موسیقی ایران بر نیامدند.
متاسفانه بسیاری از آهنگها ساخته شده عمده عهد باستان که قسمتی از آن ببه نامهای:«سی لحن باربد»۱- آرایش خورشید ۲- آئین جمشید ۳-رامش جان ۴- سبزه در سبزه ۵- سروستان ۶- سرو سهی ۷- کین سیاوش ۸- شبدیز و ........
مشهور است که آهنگها و ردیفها به واسطه نبودن خط«نت»و ثبت آنها از میان رفته و قسمتی هم که باقی مانده به طور سینه به سینه برای ما به ارث رسیده که بیشترین سهم و زحمت را برای حفظ و نگهداری و اشاعه آن را ابتدا مرحوم علی اکبر خان نوازنده «تار»زمان قاجار در دوره ناصری و سپس توسط دوستان او و باقی دلسوخته گان به تدریج آثار هنر و موسیقی ایران از زیر لایه های مدفون شده در زیر خاک سر برآوردند که یکی از دلایل آن تحولات در عرصه جهانی بود و زمینه را برای شکوفائی فرهنگ و هنر ایران آغاز ساخت و سرانجام زنده یاد کلنل علنقی وزیری به صورت رسمی و رایج خط«نت»را از اروپا به ایران آوردو پس از تاسیس «هنرستان موسیقی»شاگردان خود را با این پدیده جدید آشنا و تربیت کرد ،خود و شاگردانش پس از او پایه گذار موسیقی جدید علمی و فنی ایران گردیدند.
با تشکر
|
+| نوشته شده توسط
کیوان حداد عراقی در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387
|
